Verslag door Drakoen

Aanwezige Biermoetleden: Ramonus, Jorgasmus, Pleuris, Drakoen & Fonkiebonkie.
Aanwezige Aanhang: Jen, Mejel, Melkunie (inclusief Joris Junior) & Bernadet.
Aanwezige Aanhang: Jan, Peter, Joost (samen met Drakoen de enige mensen die alle edities hebben meegemaakt), Susanne (van Peter), Corné, Natasha en André.
Aanwezige Oude Garde: Peer en Jeeke Gadellaa.

Een kort verslag door Drakoen (met assistentie van Melkunie); de pica’s en filmpjes zeggen eigenlijk al genoeg...

Na jarenlang gezeik aandringen van de vrouwen mochten de dames nu eindelijk eens een keer mee naar Antwerpen. Zijn de mannen van Biermoet & Co. dan van hun geloof gevallen? Nee, de directe reden dat de vrouwen de eer hadden om ons te mogen vergezellen, lag in het feit dat de Biermoetband de internationale doorbraak zou maken in Café de Rots in Antwerpen.
Ze zouden samen optreden met The Southern Werewolf Farm, maar door een zieke in de bandgelederen konden de weerwolfjes helaas niet meeloeien (en het was nog wel een volle maan!).
De Biermoetband en hun vrouwen vertrokken iets eerder naar Antwerpen dan de rest om de spullen te installeren en te soundchecken.
In het hotel kwam Franswa met een schokkende onthulling; Hij gaf aan dat hij eigenlijk het peetkind van Joris en Mel wilde zijn. Na deze emotionele bekentenis zeiden Drakoen en Det hem toe voor hem te zullen gaan lobbyen bij de aanstaande ouders. Na nog wat shoppen kwam het gehele gezelschap voor het eerst bij elkaar in “De Houten Clara”. De band, de aanhang en de meegereisde ouders Gadellaa besloten daar ook te eten, terwijl het groepje “Duif & Co” vanwege het grote succes van vorig jaar weer naar “Het Elfde Gebod” vertrok om daar te schransen (uiteindelijk zouden ze toch ergens anders gaan eten).

BM begon rond kwart voor negen te spelen. Het geluid was wat magertjes, maar er werden (voor ons doen) weinig fouten gemaakt en het publiek was er in ieder geval leuker dan in Dynamo. Dat was natuurlijk vooral weer te danken aan onze meegereisde fans, waarvoor veel dank. De Prong-cover “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” maakte zijn debuut op de setlist en viel in goede aarde.
Drie grote fans voegden zich aan de Biermoetfanschare toe. De eerste was klaarblijkelijk de stadsgek van Antwerpen, die de complexe composities van BM wat verluchtigde met een met speeksel doordrenkt mondharmonicaatje. Hij zong en floot uit volle borst mee, totdat hij door de security naar buiten werd gewerkt. Hebben we een keer een enthousiaste buitenstaander…!

De twee andere fans waren (hopen dat ik het goed onthouden heb) Danielle en Nadi, die verlekkerd naar Jorg, Joris en Ramon zaten te kijken. Ze besloten de gehele avond met ons mee te reizen in de hoop ten minste één bandlid te strikken. Maar ja, de vrouwen waren erbij, dus dat ging moeilijk. Nadi moet haar naam letterlijk genomen hebben, want na haar pogingen Jorg, Joris en Ramon te versieren (Na die bassist de drummer, na die drummer de gitarist, na die gitarist…etc), besloot ze toch zich te storten op één van de twee vrijgezellen die mee waren gereisd.
U raadt het al: het was Franswa die eens kon proeven hoe Portugese amandelen smaken (“maar ik heb haar natuurlijk niet mijn telefoonnummer gegeven, huh huh”). Klaarblijkelijk was het verlangen naar de (peet)moederborst te groot voor hem en kon hij zich niet bedwingen. Nee, Franswa, dat kon echt niet door de beugel.
En verder deed zich er nog een mysterieus voorval voor met een desintegrerende stoel, maar daar weten Palmboom en FRWA niets van.

Natuurlijk was ook deze keer het hoogtepunt van de avond Café Beveren, het orgelcafé, of liever gezegd de tocht naar Café Beveren.
Luid schreeuwend trok een colonne dronken, luidruchtige Nederlanders naar het Orgelcafé (hoe komen Nederlanders toch aan dat imago?) en wat opviel is dat vooral de “oudste garde” flink van zich liet horen.

Beveren was weer ouderwets gezellig met een leuk vrijgezellenfeestje, de altijd zeer secuur bijgehouden pot en een zooitje bezopen bejaarden (Nee Peer en Jeeke, daarmee bedoel ik de inheemse gasten).
Na Beveren kwamen we tot de shockerende conclusie dat de oude, vertrouwde Salsabar gesloten was. We trokken toen naar de “messentrekkersbar” van Corné en André (uit de eerste editie van de Anverstocht), alwaar Peter en Susanne (als volleerde salsadansers), maar ook Corné, Natasha, Jennifer, Joyce, Ramon, Joris, de Portugese groupies en een uiterst soepele Franswa ons kostelijk vermaakten.

Na nog wat meer omzwervingen (met een nachtelijke serenade door Joyce, Susanne en Natasha en weer een bezoek aan die Maffia-Karaoke-tent) kwamen we uiteraard weer als afsluiter terecht bij het bluescafé, Kid’s.

Daar rockten we er weer even lekker op los, totdat de vrouwen moe werden en de mannen als makke schapen naar het hotel werden geloodst.
Het hoogtepunt van het bezoek aan de Kid’s was de Lesbo-act van Jen en Joyce, maar dat staat natuurlijk weer nergens op foto of film omdat onze paparazzi andere dingen aan zijn hoofd had.
Al met al was deze versie van Anvers wat tammer dan de vorige, maar wel retegezellig (en naar mijn mening één van de gezelligste edities tot nu toe)!
Voor wat betreft de toekomst van vrouwen op Biermoettochten, verwijzen wij u door naar de huidige weekpoll.